_-¯ Wpisałem podane przez Irka polecenie. Linusk zaszmerał dyskiem, wypluł na ekran tonę komunikatów i... no właśnie. Patrzyłem na ekran, nie wiedząc czy mój komputer już całkiem umarł, czy tylko dogorywa.

- Charyzjusz? Wpisałeś? - Irek przerwał ciszę w słuchawce.
- Wpisałem, ale chyba coś się popsuło.
- Jakiś błąd? Komunikat? Co widzisz?
- Śnieg z asfaltem.
- Słucham?
- Taką sieczkę jakby się telewizor popsuł, tyle tylko że się nie rusza. Chyba się komp zawiesił. Zresetuję.
- Nie! Nie ruszaj tego. To są iksy. Właśnie wszedłeś do trybu graficznego. No... powinieneś czuć się jak u siebie w domu!
- Nie ma kursora - zauważyłem
- Jest. Poruszaj myszką. To ten czarny znak X.
- A którym jego ramieniem klikam? I gdzie mam klikać?
- Żadnym. Klikasz środkiem. Dobra, Charyzjusz, ja muszę już lecieć. Za pół godziny mam spotkanie grupy odwykowej. Jesteś dobrym chakierem, poradzisz sobie. Cześć!
Rozłączył się, a ja zostałem przed szarym ekranem. Sięgnąłem po myszkę i nacisnąłem klawisz...


_-¯ Alleluja! Wywołałem menu! To był fantastyczny zbieg okoliczności, gdyż mając do dyspozycji wszystkie punkty ekranu kliknąłem akurat w ten pokazujący menu. Nie wiem dlaczego linuskowi projektanci nie oznaczyli tego w żaden sposób, ale może to był kolejny test który miał trzymać przy tym systemie jedynie ludzi prawdziwej wiary. Haha! Z marszu uruchomiłem icon managera i trzy terminale. Ekran z kilkoma oknami był prawie łudząco podobny do tego znanego z Windows. Co prawda z Windows 1.1, ale zawsze...


_-¯ Po kolejnej godzinie udało mi się udać graficzną (graficzną!) przeglądarkę, graficzny (graficzny!) system pomocy oraz bardzo śmieszną aplikację ,,xeyes''. Linusk zaczynał mnie wciągać...

_-¯ Wciąż eksperymentowałem z nowym systemem. Nauczyłem się minimalizować okna - dokonywało się tego klikając w pasek okna w miejscu gdzie zwykle wywołuje się menu kontekstowe, ale już przyzwyczaiłem się do linuskowej logiki. Ikony nie były oszałamiające graficznie, ale za to posiadały czytelne napisy.

_-¯ Kolejnym krokiem była próba odpalenia kilku gier. Udało mi się ściągnąć wiele programów w wersji ,,serwer'', ale jedyne co robiły to wyświetlanie tekstowych komunikatów. Wydaje mi się, że użytkownicy linuska posiedli umiejętność dekodowania danych wizualnych z czystego binarnego kodu (tak jak na filmie ,,Matrix''). Zainstalowałem Counter Strike Server, i spróbowałem grać czytając komunikaty z terminala. Było fajnie! Potem jednak zapragnąłem zwykłej rozrywki, bez zastanawiania się czy BF 87 AC 9C 0C oznacza przeciwnika za plecami czy raczej przyjaciela który właśnie przeładowuje snajperkę (bez skojarzeń! Snajperka to broń snajpera, a nie kobieta!). Na szczęście okazało się, że linusk posiada cały wachlarz doskonałych gier, których tytuły można by wymieniać bardzo długo. XBill. XGalaga. Eeee... I tak dalej.

_-¯ Na zakończenie postanowiłem zrobić drobne podsumowanie. Okazało się, że w linusku występuje całe mnóstwo aplikacji które pozwalają mu zyskać funkcjonalność zbliżoną do Windows. xlogo - wyświetla koślawe X - ,,a must have'' jak mawiają Czesi. Do tego doskonały zegar (xclock), i kalkulator (xcalc). Funkcje schowka pełni xclipboard, monitor klawiatury to xkbw. Właściwie doszedłem do wniosku że mogę już wywalić Windows - Linusk potrafił zapewnić mi pełną potrzebną funkcjonalność. W dodatku - za free!

*RRRRRING! *RRRRRING! - dzwonek telefonu wyrwał mnie z zamyślenia
- Charyzjusz? Mówi Stefan. Chciałem się zapytać jak Ci idzie chakierowanie linuska
- EEEe... Świetnie - skłamałem
- To fajnie, bo właśnie potrzebujemy Twojej pomocy. Osiem linuskowych kerneli właśnie wdarło się do naszego budynku na poziom 0.
Przysiadłem z wrażenia.
- Na zerówkę? Przecież jak dojdą do rdzenia...
- No właśnie, Charyzjusz. Jak dojdą do rdzenia...
- Przybywam.
Zanim słuchawka na dobre wcisnęła widełki już tunelowałem się do Ratmount...